In gesprek met....

                                                 10 november 2026

🎪 Al 50 jaar een vertrouwd gezicht in de piste

Al 50 jaar is Robert Ronday een vertrouwd gezicht in de piste. Als spreekstalmeester heeft hij bij verschillende circussen gewerkt en heel wat meegemaakt. Van Circus Boltini tot Circus Herman Renz: Robert heeft een schat aan ervaringen en mooie herinneringen opgebouwd.

Voor Circus in Beeld gingen we met hem in gesprek over zijn bijzondere carrière, het leven in het circus en de momenten die hem altijd zijn bijgebleven.

1. Hoe heet u en hoelang werkt u al als spreekstalmeester ?

Mijn naam is Robert Ronday (mijn echte naam is Robert Goldstein). Ik ben in 1976 begonnen bij Circus Boltini als spreekstalmeester. Dus dit jaar 50 jaar in het vak

2. Waarom bent u spreekstalmeester geworden ?

Op een dag kon Frank Torrez niet werken. Hij vroeg aan mij: “Doe jij het morgen?” Ik kwam thuis en vertelde mijn ouders: “Ik ga in het circus werken!”

Na mijn dienstplicht ben ik met Circus Boltini op tournee gegaan. Als jonge jongen kwam ik al bij Boltini over de vloer. Tijdens vakanties hielp ik mee met reclame maken en allerlei andere werkzaamheden. Hier heb ik ook mijn goede vriend Ronnie Feenstra leren kennen

3. Kom je uit een echte circusfamilie?

Niet echt. Wel hebben mijn grootouders bij Circus Strassburger gewerkt. Het circus zat dus toch een beetje in de familie.

4. Wat vind je het leukste aan het werk als spreekstalmeester?

Het publiek vind ik geweldig. Als spreekstalmeester ben je de rode draad van de voorstelling. Je verbindt de verschillende acts met elkaar. Het rondreizen is leuk, maar juist de afwisseling maakt het mooi. Iedere plaats is weer anders.

5. Hoe ziet u normale werkdag er uit ?

Als directeur was ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig. Er kwam van alles bij kijken: kantoorwerk, contracten met artiesten en werkvergunningen regelen. Tegenwoordig ben ik vooral spreekstalmeester. Soms regel ik nog wel eens zaken, bijvoorbeeld voor standplaatsen op campings.

6. Hoe bereid je je voor op een voorstelling?

Ik trek mijn spreekstalmeesterkostuum aan en zorg dat ik de namen van de artiesten goed ken en uit mijn hoofd weet.

7. Hoe zorg je ervoor dat de voorstelling goed blijft lopen?

Een circusvoorstelling is een goed geoliede machine. Ik ben een beetje van de oude stempel. Het publiek zit niet te wachten op lange aankondigingen waarin je vertelt dat iemand de beste is. Het tempo moet erin blijven. Kort en krachtig, dat werkt het beste.

8.Moet u je teksten uit u hoofd leren ?

Ja, maar de acts worden eigenlijk iedere keer op dezelfde manier aangekondigd. Na 50 jaar gaat dat natuurlijk vrij gemakkelijk.

9. Heb je een bepaalde manier om het publiek op te warmen?

Ik warm mijn stem altijd even op voordat de voorstelling begint. Ook probeer ik meteen contact te maken met het publiek. Dan roep ik bijvoorbeeld: “Hallo allemaal, hebben jullie er zin in?”

De artiesten dragen natuurlijk de voorstelling. Zelf voeg ik af en toe een grapje toe, zoals: “Laat je schoonmoeder niet onder de tribune vallen!”

10. Ben je weleens zenuwachtig voordat je de piste in gaat?

Soms voel ik wel wat spanning, maar echte zenuwen zijn het niet. Vooral wanneer ik iets nieuws ga doen, is het even spannend. Vorig jaar bij Circus Variété Ronday was dat bijvoorbeeld wel het geval.

11. Wat doe je als je tijdens de voorstelling even je tekst vergeet?

Dan improviseer ik gewoon. Na zoveel jaren ervaring weet je wel hoe je jezelf eruit kunt praten.

12. Heb je weleens meegemaakt dat een artiest niet klaarstond terwijl jij hem al had aangekondigd?

Dat is weleens gebeurd. In Amsterdam was er bijvoorbeeld een dompteur aan het vissen. We moesten hem zoeken, maar gelukkig was hij net op tijd. Het komt gelukkig maar zelden voor dat een aangekondigde artiest nog niet klaarstaat.

13.Wat is de leukste circusact om aan te kondigen ?

Ja, vooral bij een clown act vind ik dat leuk. Dan ben je zelf ook echt onderdeel van de voorstelling. In Hilversum heb ik bijvoorbeeld meegedaan met Joffrey en Willie als de Libellos. Heerlijke ouderwetse Clowns.

14. Heb je een grappige of bijzondere anekdote uit je lange circuscarrière?

Bij Martin Hanson was ik een keer als goochelaar aan het werk. Er werd een grote goochelhoed over mij heen gezet. Toen de hoed weer omhoog ging, stond ik daar in mijn overhemd en bretels en had vergeten mij rokjas aan te trekken. Ik schaamde me behoorlijk en kon wel door de grond zakken.

15.wat is het moeilijkste aan u werk ?

Je bent nooit te oud om te leren. Toen ik directeur was, vond ik het belangrijk dat iedereen met respect werd behandeld. Het maakt niet uit welk werk iemand doet, of je nu de toiletten schoonmaakt of iets anders. Iedereen hoort erbij. Je moet waardering hebben voor de mensen die samen de voorstelling mogelijk maken.

16. Welk advies zou je willen geven aan iemand die spreekstalmeester wil worden?

Blijf vooral jezelf en probeer niemand na te doen. Ik heb Niels Corbee ( nú spreekstalmeester bij magisch word of circus ) ook weleens tips gegeven en ik zie dat hij groeit in het vak. Dat is mooi om te zien.

17. Is er een circus waar je met bijzonder veel plezier aan terugdenkt?

Ik heb bij alle circussen met plezier gewerkt. Het circus dat ik samen met mijn familie heb gedaan, Herman Renz, was een van mijn mooiste ervaringen. Williams Althoff 6 jaar de mooiste herinnering aan mijn circus loopbaan.

Ik kijk ook uit naar Hilversum. Het is een kleiner circus, waardoor het publiek dichter bij je zit dan in een grote tent. Dat vind ik juist heel leuk. Heel intiem en leuke collega’s.

18. Heb Robert Ronday zelf toegevoegd

Ik heb veel respect voor producenten die tegenwoordig nog met een circus op tournee gaan. Het is in deze tijd niet gemakkelijk en zeker niet vanzelfsprekend om een circus draaiende te houden. Ik bewonder de mensen die zich daar nog steeds voor inzetten.

En hij vond het ook super leuk wat ik aan het doen bent en hoop dat er er veel mensen dit gaan lezen en me website bekijken

Tot slot

Na bijna 50 jaar in het circus heeft Robert Ronday een schat aan ervaring en herinneringen opgebouwd. Van zijn beginjaren bij Circus Boltini tot de vele mooie momenten bij andere circussen: het circus is altijd een belangrijk onderdeel van zijn leven geweest.

Ook Circus Herman Renz heeft een bijzondere plek in zijn hart. Het circus dat hij samen met zijn familie heeft gedaan, behoort voor hem tot een mooie ervaringen uit zijn carrière. Ook best moeilijk geweest 6 personen met 6 verschillende meningen. Robert heeft veel waardering voor de mensen die vandaag de dag nog steeds de moed en passie hebben om met een circus op tournee te gaan. Een Herman RENZ zou in zijn omvang als weleer niet financieel meer haalbaar zijn aan kosten, regelgeving en om mensen te vinden die dezelfde passie hebben.

Zijn boodschap is duidelijk: blijf jezelf, behandel elkaar met respect en blijf leren, ongeacht hoe lang je al in het vak zit.

Robert, hartelijk bedankt voor je mooie verhalen, de humor en de bijzondere inkijk in  50 jaar circusleven!

Foto 1: eerste fotokaart gemaakt door Lothar kastein - 1977
Foto 2: Met Dolly Dots – 1982
Foto 3: Adi Enders Doval bij Williams Althoff -1984
Foto 4: Jacoby Althoff – 1989
Foto 5: Rosalind en Gert Siemoneit Barum
Foto 6: Gitano 2009
Foto 7: Boltini – 1978
Foto 8: Bellisimo – 2007/2008